EINDELIJK … IK BEN OP!!

awake2

Eindelijk … Ik ben op !!

Na bijna 3 dagen helemaal plat te hebben gelegen, zit ik vandaag rechtop. Wat ooit vanzelfsprekend was, voelt nu bij tijd en wijle als een mijlpaal. Gewoon rechtop zitten, met een beschuitje en een kop koffie naast m’n laptop is tegenwoordig een overwinning.  Wat kan ik zeggen … de ziekte van Graves is over het algemeen geen pijnlijke ziekte, maar het is zo nu en dan wel vreselijk vermoeiend. Zowel lichamelijk als geestelijk …

Doordat ik er al jaren alles aan doe om vooral lekker in me vel te zitten, heb ik al heel snel door wanneer er een mindere periode op komst is. Helaas ben ik sec gezien tot aan midden 2014 een door chemie aangedreven mechanisme. Dit betekent dat ik werk, zolang de medicatie werkt. Je zou denken dat er dan een grotere mate van controle is op je situatie, maar in de praktijk valt dat soms vies tegen.

Inmiddels ben ik een jaar onderweg en mijn lichaam blijkt al net zo koppig als mijn persoonlijkheid. Ze laten zich geen van beiden de les lezen. Ondanks dat ik dagelijks op dezelfde tijd een pil slik om een heel orgaan stop te zetten, in dit geval mijn schildklier, zijn me waarden lang niet altijd op het juiste niveau. Het schildklier hormoon dat ik slik is al driemaal aangepast. Hoewel niet ongebruikelijk gaat dit helaas gepaard met een periode van gewenning en daar zit ik helaas weer eens midden in. Dit keer was ik echter geestelijk iets minder goed voorbereid want hoewel de hoeveelheid pillen recentelijk is verminderd, was er aan mijn uiteindelijke dosis niets veranderd.

Omdat ik er super gezond uitzie (dat is met m’n diva sunglasses), heb ik aan mijn omgeving doorgaans veel uit te leggen. Thuis gelukkig niet meer. Zodra ik bewegingsloos op de bank lig, er geen kippenvel opwekkende elektronische tunes door het huis schallen en er weinig hyper trendy kleding combinaties worden gemaakt … is het voor mijn gezin al snel duidelijk dat er stront aan de knikker is. Voor mijn collega’s is het anders, die zien op een aantal “off days” na meestal het beste van me en kunnen zich bijna geen voorstelling maken van de “zieke Norine”. Wat mij betreft gaan we dat gewoon zo houden. Want hoewel ik heb geaccepteerd dat het even niet gaat zoals het moet, ben ik van mening dat ik momenteel geen excuus heb om er uit te zien als een personage uit ‘The Walking Dead”.

Los van het tijdstip waarop ik dagelijks mijn medicatie moet innemen, vergeet ik zelf weleens dat ik in een beter-wordt-proces zit. Dus zo af en toe word ik met mijn neus op de pijnlijke feiten gedrukt. Na een dipje op vrijdag ontwaakte ik zaterdag als herboren. Voor mij natuurlijk meteen aanleiding om wilde plannen in werking te stellen. Tegenwoordig is wild getransformeerd van een 21 km lange duurloop in een iets minder dan 5 km lange wandeling in bejaarden tempo. Hoe lachwekkend dit ook moge overkomen, heb ik gedurende mijn wandeling naar een hoop senioren moeten knikken die mij glimlachend en soms zelfs met rollator voorbij liepen. Bij nader inzien geeft dit weer een hele andere invulling aan de bovengenoemde vergelijking met  “The Walking Dead”… maar goed.

Verfrist door mijn wandeling beleefde ik een heerlijke zaterdag en durfde zelfs naar een concert. Ook hier moet het voorstellingsvermogen van u, de lezer, enigszins worden getemperd. Hoewel ik geweldig heb genoten, heb ik de hele avond in een stoeltje gezeten en na het concert ben ik losgegaan op een glas cola omdat cassis helaas niet beschikbaar was. Tenslotte was ik rond kinderbedtijd met een gelukzalig gevoel alweer veilig thuis.

Persoonlijk vind ik dat ik me netjes heb gedragen, maar helaas bleek zondag dat mijn gestel een andere mening was toegedaan. Mijn Graves voelt meestal als een vette burn out. Er zit letterlijk geen beweging in en je hele lichaam lijkt vacuum gezogen aan het bed of de bank. Het enige verschil is dat je heel helder van geest bent en je je dus elke seconde bewust bent van hoe penibel je situatie is. In plaats van te frustreren heb ik inmiddels geleerd deze gedwongen momenten van rust aan te wenden voor zelfreflectie. Het is niet alsof je iets beters te doen hebt, sterker nog er is niet veel anders wat je überhaupt kunt doen.

Om mijn extreem wakkere geest geprikkeld te houden, trekken tussen het waken en slapen door de meest inspirerende en soms ook slaapverwekkende guru’s langs. Veelal via youtube. Youtube is nu eenmaal my weapon of choice omdat zelfs lezen te veel inspanning vergt in mijn “down” periode. Maar na bijna 3 dagen zit ik dan weer recht op. Nog niet helemaal de oude, maar fit genoeg om alles wat ik gezien en gehoord heb de revue te laten passeren.

Eerlijk gezegd zou ik me vreselijk belemmerd moeten voelen, maar in plaats daarvan voelen die down periodes soms net een cadeau. Ik ben namelijk bij met alle mode en technische trends, maar zielsmatig heb ik eerlijk gezegd nog best een hele grote inhaalslag te maken. Mijn leven kent heel veel lange periodes van heel hard werken. Helaas is er in die periodes veel energie gestopt in zaken die er nu helemaal niet toe blijken te doen. Het moge duidelijk zijn dat ontwaken voor mij na de afgelopen 3 dagen een veel diepere betekenis heeft. Ik ben namelijk eindelijk op!!

Geduld is nederigheid in actie

Reninca

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s