OVER GROEI …

Sprout Lightbulb

“Je moet iets schrijven Norine” had ik herhaaldelijk gedacht … en hoewel er grammaticaal en inhoudelijk stukken uit mijn hoofd zijn gekomen die beslist internetwaardig waren, heb ik ze een paar seconden geleden met één druk op de knop de digitale prullenbak in gemikt.

Waarom?! Niks maar dan ook niks voelde als iets wat me de afgelopen week echt bezig had gehouden. Dat is namelijk de essentie van mijn blog IkBenNorine , vooral de meest hartverwarmende, inspirerende maar vooral authentieke dingen delen omdat er nu eenmaal meer gebeurd in mijn leven … dan mijn nieuwste lipstick en bijpassende nagellak.

De afgelopen week heb ik  veel tijd kunnen steken in mijn “nieuwe baby”, simpelweg omdat ik het grootste gedeelte van de tijd kostmisselijk van de medicatie op de bank lag. Hetgeen je dus op “IkBenNorine  treft zijn vaak de beelden en teksten waar ik mijn hoofd mee vul om aan mijn onafwendbare realiteit te ontsnappen.

Don’t get me wrong … Ik heb super lieve kinderen, een dak boven me hoofd, een relatie, een baan en helaas nu even ook de ziekte van Graves. Vooral over dat laatste had ik besloten zo min mogelijk te schrijven, terwijl het van alle zaken het meest overheersend is. Ik wilde vooral een inspirerend en geestverheffend stuk schrijven.

Hoewel ik mijn ziek zijn volledig heb geaccepteerd , leg ik me er lang niet altijd bij neer. Ik merk dat ik toch af en toe erg boos of verdrietig  ben. Gek genoeg nooit echt boos op het feit dat ik ziek ben. Maar vooral kwaad op mezelf, wanneer ik bekijk hoe ik in deze penibele situatie terecht ben gekomen. Woedend omdat ik nu letterlijk en figuurlijk geen grote stappen meer voorwaarts kan nemen.  Razend  omdat men nu pas al het goede en al het krachtige dat in mijn karakter zit onderstreept, maar het voorheen nooit heeft kunnen zien voor wat het was noch kunnen waarderen. Ziedend omdat alles waar ik energie in heb gestopt (mijn relatie en mijn werk) omdat het er volgens mij toe deed … zich nog steeds op hetzelfde punt bevind als 10 jaar geleden.

En terwijl mijn razernij groeit en groeit zie ik mezelf rechtop gaan zitten en nog net niet hardop roepen STOP!! Ik STOP tot nu toe altijd gelukkig net op tijd. Vervolgens word ik dan weer langzaam lief voor mezelf en haal ik diep adem en neem ik mijn leven weer strak onder de loep…

Dus boze mevrouw wat heb je nu eigenlijk geleerd?!

In eerste instantie dat je na 10 jaar energie stoppen in zaken die je belangrijk achtte, nu weet wat echt belangrijk is en met gods wil heb je nu meer dan 10 jaar om daar energie in te gaan stoppen. Ten tweede is het belangrijkste in dit verhaal dat jij je niet op hetzelfde punt bevind als 10 jaar geleden, want volgens mij had je dan pas echt tijd verspilt. Ten derde heb je nu meer dan eens bevestigd gekregen dat er iets in je karakter zit dat goed en krachtig is. Misschien wordt het tijd dat je dat vanaf nu altijd laat zien in plaats van het weg te stoppen om te voldoen aan iemand anders ideaal. Ten slotte is het van belang dat je juist kleinere stappen gaat nemen, want door al die grote stappen te doen heb je onderweg een hoop relevante en waardevolle ervaringen gemist.

Saillant detail blijft dat ondanks of misschien juist doordat sommige zaken stil hebben gestaan, ik op elk denkbaar niveau toch ben blijven groeien. Spiritueel, communicatief, intellectueel (en vooral inter actief) … noem maar op. Wat ik niet linksom kon leren, heb ik zelf uitgezocht en rechtsom aangeleerd. Ondanks alle zogenaamde culturele, relationele, arbeidsgerelateerde en andere mogelijke denkbare  begrenzingen heeft niemand mijn groei ooit kunnen stoppen. Het bloed kruipt dus daadwerkelijk waar het niet gaan kan, het kruipt vermoedelijk naar waar het moet zijn …

Een blik werpend op de bovenstaande observatie kan ik concluderen dat verplichte ziektedagen met een zwak fysiek gestel en een overduidelijk scherp mentale aanwezigheid  wel degelijk ergens goed voor zijn.

Tsja … Norine je bent  in deze penibele situatie terecht gekomen omdat je ieder ander klein seintje vanuit jouw intuïtie en vanuit je hart hebt genegeerd. Je mag dus van geluk spreken dat het universum ervoor gekozen heeft om je op deze manier iets duidelijk te maken. Het is niet blijvend en je kan het nauwelijks zien.  Vervelend is dat alles langzamer moet dan je gewend was en dat je NU overal bij stil moet staan. Maar Norine is dat niet iets wat je allang had moeten doen?! …

De hele week heb ik me laten inspireren door de Deepak Chopra’s en de Oprah’s van de wereld omdat ik een  grote positieve spirituele boodschap wilde schrijven. Maar een grotere spirituele boodschap dan die waar ik nu zelf midden in zit, had ik uiteindelijk toch niet kunnen verzinnen?

Laat het wel duidelijk zijn dat de tijd die ik nu krijg om me over allerlei zaken te bezinnen, geenszins betekent dat dit het is. Er is nu alleen een fysieke en soms zelfs mentale time out omdat er helaas meer geheeld moet worden dan ik zelf wil onderkennen. Er is nu vooral ruimte om te reflecteren op wat mijn beslissingen me hebben gebracht en alles wat niet heeft gewerkt voor eens en voor altijd anders te gaan doen. Hetgeen dat in elke handeling die ik verricht steeds naar boven is komen drijven, is de overduidelijke (onbewuste) wens om te blijven groeien … just because.

Na alles wat ik in de afgelopen tijd heb meegemaakt  blijft van alle lessen de belangrijkste les dus deze  .… That one can never consent to creep when one feels an impulse to soar.

Yep Hellen Keller was on to something en geloof me … zij moest van nog veel verder komen, dan ik.

IkBenNorine

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s