OVER MIJN HOOFD EN HART …

hartbrein

Ik begin te ervaren dat er iets heel moois is aan het leven in een staat van volledige acceptatie. Hoewel ik nog lang niet de oude ben, ervaar ik momenteel wel heel veel innerlijke rust. Het gekke is dat ik zonder enig concreet bewijs weet dat dit het gevoel is dat hoort bij de nieuwe fase in mijn leven. Een fase waar ik soms met wat tegensputteren langzaam maar zeker naar toe word gesluisd.

Gisteren werd ik wakker met een heel vreemd besef. Het besef dat het universum  me de afgelopen paar jaar een unieke kans heeft geboden om te ervaren hoe de wereld eruit ziet wanneer je keuzes maakt met je HART. Het grappige is dat daarnaast de wereld waarin ik al de keuzes heb gemaakt met mijn HOOFD gewoon is blijven bestaan.  Klinkt dit als een aflevering uit de Twilight Zone?! Take it from me … my life actually is. Het belangrijkste is echter dat ik sinds kort min of meer helder heb waarom …

In de wereld waar mijn HOOFD leidend is, heb ik al jaren een vaste baan, woon ik in een mooi huis, zit ik in een relatie waar hard aan moet worden gewerkt en ben ik moeder van  twee prachtige tieners die het allebei geweldig doen op school . Het vermoeiende van deze wereld is dat niks maar dan ook niks zonder slag of stoot gaat en dat ondanks de vrij strakke planning die wordt gehanteerd. Capaciteiten zijn overduidelijk aanwezig en aan intelligentie geen gebrek, maar toch lijk ik op dit moment niet te zijn waar ik zou moeten wezen. Het is overigens niet iets wat ik heb bedacht, maar mijn omgeving bevestigd het keer op keer door letterlijk tegen me te zeggen … “van jou had ik gedacht dat je nu al iets heel anders zou doen” of “jij bent echt veel te slim voor dit”… Hoewel ik het met ze eens ben, ben ik van mening dat precies ben waar ik moet zijn.

Ik ben namelijk al meer dan 15 jaar management assistent.  Wel in verschillende organisaties en op verschillende niveaus en soms heet het zelfs anders, maar in essentie ben ik management assistent. De keus en de reden waarom mogen aanvankelijk stom klinken, but as I am connecting my dots … kom ik tot de conclusie dat dit weleens de beste keus is die ik ooit heb gemaakt. Destijds heb ik nooit diep nagedacht over deze beroepskeuze. Het was namelijk bedoeld voor heel even.  Ik heb zelfs een toelating tot de Universiteit van Leiden afgeslagen om uiteindelijk  Internationaal Recht  in te ruilen voor MEAO Internationaal secretariaat . Het is niet dat ik geen zin had in een rechtenstudie … integendeel, maar ik was naast nog vele andere zaken gewoon doodziek van alle trammelant die ik regelmatig had met de studiefinanciering .

Vanaf dag één was het duidelijk dat ik over gekwalificeerd was als management assistente, maar het bleek ook al heel snel dat ik nog een hoop te leren had wanneer het aankwam op “the basics of human nature”.Tsja … ik had bijna mijn hele schoolplein periode en alle daar bijhorende tiener crap overgeslagen om regelmatig te verdwalen op de 4e verdieping van de Centrale Bibliotheek in Rotterdam. Daar was namelijk mijn Wonderland, daar was kunst, toneel, opera, mythologie, poëzie bijna alles om een creatieve geest te doen opbloeien … en dan te bedenken dat ik daar terecht was gekomen omdat ik examenbundels en uittreksels nodig had. Gek idee dat mijn HOOFD me heeft geleid naar een plek waar voornamelijk mijn HART werd gevoed.

Maar helaas boekenwijsheid en computerkennis zijn nauwelijks bruikbaar op de werkvloer. De ongeschreven regels van het schoolplein, daar had ik in deze context toch echt veel meer aan gehad. Hoewel ik nog een aantal andere functies heb gehad, is het meest opmerkelijke wel dat ik in de afgelopen jaren alleen in mijn hoedanigheid als management assistent alle communicatieve achterstand min of meer heb kunnen inlopen. Yep the universe has a way of making shit fall into place. Laten we stellen dat het schoolplein jargon mij nu ook bekend is.

Toch is er zonder enige duidelijke aanleiding een aantal jaar geleden opeens een shift gekomen, die op geen enkele manier terug te draaien is. Als overlevingsstrategie en uit frustratie ben ik toen maar mijn hart gaan volgen. Net als vroeger keerde ik terug naar alles wat op de 4e verdieping van de Centrale Bibliotheek mijn hart ooit had geraakt.  De bibliotheek was alleen vervangen door het WorldWideWeb en de algemene interesses in literatuur en kunst voeren nu door naar praktischere zaken als communicatie, marketing management en de grafische vormgeving die daarmee samenhangt. Wonderland had opeens geen grenzen meer.

De wereld van mijn HART werd gekenmerkt door balletvoorstellingen, concerten en DJ party’s  en etentjes met de band … just because. Al bloggend gingen ‘s avonds deuren in Wonderland open die voor veel mensen  gesloten bleven en daarnaast was ik overdag nog steeds management assistent.

Mijn blogging alter ego schijnt  in helemaal niets op mij te lijken, terwijl ze uiteindelijk het meest authentieke is wat ik de wereld te bieden heb. Het schrijven, het filmen, het interviewen en het reviewen … dat heb ik bewust al die jaren free of charge gedaan. De  ontwikkelde competenties daarentegen zijn priceless. Ik vermoed dat er geen enkele opleiding of stage zal zijn die me ooit nog zoveel first hand experience zal bieden.

Waar ik in mijn HOOFD vaak afwachtend optreed om niemand voor de kop te stoten, neem ik met mijn HART regelmatig een risico en maakt het me totaal niet uit of ik zo nu en dan een modderfiguur sla. Met mijn HART is het all about the fun, aftasten hoe ver je kunt gaan, experimenteren met nieuwe vormen van communicatie en beeldtaal, kijken hoeveel moois je kunt creëren op het net en volop genieten van het gevoel wat daaruit voortvloeit.  Beslissingen die worden genomen met mijn HART berusten puur op passie. Saillant detail is dat ik met mijn HART in de 3 jaren dat ik echt actief aan het bloggen ben geweest, meer heb opgebouwd dan ik met mijn HOOFD heb gedaan in de afgelopen 15 jaar als hardwerkende management assistent.

Waar ik in de realiteit die mijn hoofd heeft gecreëerd wordt omringd door  planmatigheid en rationaliteit, word ik in de realiteit waar mijn hart de boventoon voert overdonderd door spontaniteit en passie.  In geval het tot een keus moet komen zou deze dan ook makkelijk gemaakt moeten zijn. Maar niets is minder waar.  Alle dingen die mijn hoofd en hart afzonderlijk hebben geschapen, blijken achteraf inherent aan mijn persoonlijkheid.  Ik kan het één zonder het ander niet op een bevredigende manier in stand houden.

Gisteren werd ik dus wakker met het besef dat het universum  me de afgelopen paar jaar een unieke kans heeft geboden. Een kans om het leven vanuit hoofd en hart te benaderen en separaat te ervaren wat de uitkomst ervan is.  Dit inzicht zou echter niet mogelijk zijn als ik nu nog midden in “mijn levens” stond. Mijn gezondheid dwingt me gelukkig om nu even afstand te nemen, te helen, te rusten en na te denken over een nieuwe realiteit waarin  hoofd en hart met elkaar in verbinding staan. Er treed nu in “beide levens” namelijk een bepaalde mate van eindigheid in en ik voel in beide levens  een drang to take things to another level … Verder is er nu ook in beide levens een friendly push to make it all happen …

Uit ervaring weet ik nu dat het beter is om elke vorm van verandering gewoon te accepteren en gewoon de stroom te volgen. Resultaat … heel veel innerlijke rust.

Heel gek om zomaar opeens de volgende stap helder te hebben, vooral als het komt door even een pas op de plaats te maken.

IkbenNorine

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s