DAG 2013 … HALLO 2014

Image

Yep … 2014 is hier!! Hoewel ik uitkijk naar dit nieuwe jaar en een nieuw begin, ben ik nog niet helemaal in mijn gebruikelijke happy de peppy stemming.  Vermoedelijk omdat ik 2013 met hele goede wil ben gestart, maar op het eind toch echt een aantal uitdagingen letterlijk uit de weg moest om heelhuids in 2014 te arriveren.

Ik mag niet klagen, mijn missie is geslaagd en ik heb totaal niets om me voor te schamen. Nou ja … In het laatste kwartaal heb ik een aantal hele goede gewoonten laten liggen. Ik at niet meer zo gezond, wat enigszins werd uitgebalanceerd door het feit dat ik heel veel minder at. Mijn dagelijkse half uurtje sport werd vervangen door hele dagen Netflix streamen en het ijverige muziek en andersoortig bloggen werd om nog steeds niet goed te verklaren reden abrupt stil gelegd. Hetgeen ik in mijn hele ziekte van Graves proces had weten te vermijden was dan nu toch gebeurd. Ik was zwaar DEPRESSIEF…

Mijn nieuwe staat van zijn was overigens geen totale verassing hoor. Als ik uitga van alle Graves support groepen waar ik nu in zit en de bijwerkingen van de medicatie die ik nu al bijna 2 jaar slik … heb ik er eigenlijk best lang over gedaan. Bijna elke nieuw lid van de supportgroep is vanaf het begin gefocused op alles wat niet meer mogelijk is en derhalve ook op slag depressief. Ik heb me daar nooit goed in kunnen verplaatsen omdat ik allang blij was, dat de mist in mijn hoofd was opgetrokken, mijn hart niet meer klopte alsof het elk moment tot stilstand kon komen en mijn handen niet meer trilde alsof ik een of andere zenuw aandoening had. Los van het steeds groter wordende gebrek aan ENERGIE en de steeds groter wordende OGEN … voelde ik me eerlijk gezegd bijna normaal. Dat duurde dan meestal totdat ik uit moest leggen wat er precies aan de hand was en hoewel niemand precies kon zien waar ik het over had, voelde ik me op slag gehandicapt worden … omdat ik wel wist wie ik hoorde te zijn.

Anyways … net voordat ik permanent zou afglijden naar de “darkside” kwam het verlossende telefoontje van het oogziekenhuis in Rotterdam. Ik werd op 26 november 2013 verwacht om een orbita decompressie te ondergaan. Kun jij je dat voorstellen. Bijna 2 jaar lang medicijnen slikken, zo gezond mogelijk eten, op tijd naar bed, regelmatig sporten en stress vermijden … met als hoofdprijs dat beide ogen aan de boven, onder en zijkant worden opengesneden om vocht, vet en wat bot te verwijderen. Ongelooflijk … maar toch was dat mijn realiteit.

Gek genoeg bleken de levensstijl veranderingen in 2012 en 2013 niet eens de grootste uitdaging. Believe it or not … het waren de mensen om me heen. Ik zag er ondanks alles nog best gezond uit en er werd daarom door sommigen vanuit gegaan dat ik last had van aanstelleritis. Om stress te vermijden ging ik nooit in discussie … ik zei simpelweg “vandaag kan ik dat niet” en deed vervolgens ook niets wat ik niet kon. Vaak bleek dat wat ik dacht dat ik kon, vaak veel meer was dan dat ik uiteindelijk kon. Ik heb dan ook meer dan eens een hoge prijs betaald voor het overschatten van mijn kunnen. Toch was mijn best, vaak niet goed genoeg en omdat ik doorgaans werd omringd door meer onbegrip dan ondersteuning, had ik geen andere keus dan in het laatste kwartaal van 2013 overal de stekker uit te trekken. “Keep your eye on the price” dacht ik … en mijn prijs was een operatie.

Tsja en dan die zonnebril (zie alle foto’s hierboven) … Mijn “Glamourshield” was m’n beste vriend. De ene keer kreeg ik geweldige complimenten, de andere keer werd ik aangestaard met een blik van “doe gewoon man, dan doe je gek genoeg”. Doordat het best een blitse bril is, werd er meestal van uitgegaan dat ik vooral last had van m’n diva inslag (en die heb ik soms ook). Ik vond het allang prima … want wie heeft er nou zin om aan te geven dat je ogen veels te groot zijn om te verbergen achter een bril van normaal formaat (geloof me … ik heb het echt geprobeerd) en dat ze beschermd moesten worden omdat je oogleden geen bescherming meer bieden … (lees: wederom gehandicapt). Van mij kregen ze die uitleg in ieder geval niet … de stempel van “kapsones trut” was makkelijker te dragen dan “vrouw met handicap die er desondanks wel een beetje gezond uitziet” . De uitleg was alleen voor degenen die oprecht geïnteresseerd waren.

Noggy progress

Yep … 2014 is hier!!  Hoewel mijn lichamelijk herstel boven verwachting is (wat voldoende rust en gezond eten niet voor je kan doen), voel ik mentaal dat 2013 mij totaal niet in koude kleren is gaan zitten. Ik heb nog wel een eind te gaan maar door de  nu al drastische transformatie, hoef ik geen uitleg meer te geven over mijn situatie. Het is opeens vrij duidelijk dat “aanstelleritus” niet mijn echte handicap was. Doordat me ogen tegenwoordig zichtbaar zijn en niet meer in één constante staar bevroren zijn, word ik opeens weer goed begrepen en vriendelijk bejegend als ik met iemand praat. Ik besef door de manier waarop mensen nu op me reageren, dat me leven bijna 2 jaar letterlijk heeft stilgestaan. Het blijft allemaal wel supervreemd, want ik ben als persoon verder totaal niet veranderd … Het enige wat echt anders is… are the crazy eyes …

Aangezien ik noch wel effetjes moet (mn ogen zijn nog steeds niet helemaal gelijk), heb ik voor 2014 heel weinig goede voornemens. Je hebt het namelijk toch niet altijd voor het zeggen. Wat ik ga doen is alles wat hierboven staat achter laten in 2013. Verder zal ik natuurlijk weer een hoop “moeten” in 2014 en natuurlijk ga ik dat heel goed doen, maar wel zo min mogelijk. 2014 is namelijk gereserveerd voor alles wat ik WIL …. en dat mag vanaf nu niet meer worden verwaarloosd.

Noggy progress-3

Advertenties

3 Comments

  1. Hey Norine, ik ben een meisje van 25 en heb 11 mei j.l dezelfde operatie gehad. Het is fijn te lezen dat ik niet alleen ben en dat ik niet afwijk met m’n rare gedachten en depressieve dipje.

    Het resultaat is bij jou echt prachtig! Je ziet er weer helemaal fris uit! Ik weet hoe het is om in een spiegel te kijken naar een gezicht dat niet van jou is.

    Ik vind het jammer te zien dat je niet verder bent gegaan met bloggen.

    1. Bodine,

      Ik had inderdaad verder moeten gaan met bloggen. Heb door de Graves een time-out moeten innemen. Maar ik ga nu langzaam alles weer oppakken.

      De depressieve dipjes worden gelukkig veel minder als je de tijd neemt om alles goed te verwerken en uit te vinden wie je bent na de medicatie & operatie. Dat heb ik de afgelopen paar jaar in ieder geval moeten doen.

      Hoop dat met jou alles goed gaat en dat je net als ik inmiddels al gewend ben aan je nieuwe ogen.

      1. Hello hello!

        Helaas, ik zit nog middenin de operaties en correcties. Ik zit momenteel in een lange nasleep van de decompressie en dat maakt de depressieve gevoelens en het down zijn er niet minder op. Ik probeer uiteraard wel positief te blijven maar als je na 4 operaties nog niet klaar bent dan zakt de moed goed in je schoenen.

        Ik vind het fijn te lezen dat jij wel bergopwaarts gaat. Ik heb vaak aan je gedacht sinds ik je blog gelezen heb. Bedankt dat je de tijd genomen hebt om mij te antwoorden. Zo voel je je toch niet helemaal alleen op de wereld =).

        Keep on moving forward beauty!

        Liefs,
        Bodine

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s