SURVIVAL MODE!!

Survival Mode

Hoewel “Survival Mode” doorgaans niet veel goeds voorspelt, is het in mijn geval nooit een negatieve staat van zijn. Tenminste dat was zo tot afgelopen week.

Survival Mode is in mijn geval een toestand van zijn die ik ongeveer 2 jaar geleden ben gaan hanteren. Voor degenen die een iPhone hebben is het een beetje vergelijkbaar met de toestand waarin je telefoon verkeert wanneer er nog maar 10% van de batterij beschikbaar is en er een rood streepje zichtbaar wordt. Als saillant detail is er geen gelegenheid tot opladen en loop je dus binnen de kortste keren op een lege tank. Er zijn dagen dat ik geen enkele andere keus heb dan in Survival Mode functioneren omdat er nu eenmaal dingen zijn die gewoon moeten en mensen zijn waar ik zonder enig excuus aandacht aan moet besteden.

Geloof me het klinkt allemaal een stuk dramatischer dan het voelt, maar dat zal wel samenhangen met het feit dat ik nu even echt niet beter weet. Ik heb gewoon bepaalde zaken en personen op een zogenaamde “Survival Mode” lijst staan en omdat ik bewust ervoor kies, heb ik doorgaans geen enkele moeite met de terugslag die daarna onherroepelijk volgt… En dit brengt me tot het echte verhaal … Het verhaal over mijn schoonbroer GertJan.

GertJan had ik maanden geleden al overgeheveld naar nummer 2 op de Survival Mode lijst (de nummer 1 plek is namelijk al geruime tijd gereserveerd voor mijn schoonvader). Na z’n laatste bezoek aan ons ergens in november 2013 om de verjaardag van mijn zoon te vieren, kon ik gewoon niet anders. Hij had die dag zo een bijzondere indruk op me achtergelaten, dat ik wel moest onderstrepen hoe bijzonder hij was. GertJan had de dag ervoor een super zware dag gehad, maar was toch uit Hendrik Ido Ambacht komen aanwaaien om zijn neefje te feliciteren. In de 14 jaar dat ik GertJan ken, heeft hij eerlijk gezegd nog nooit een van onze huisfeesten overgeslagen … Deze keer was een bezoek aan ons echt zo zwaar, dat GertJan zo nu en dan in slaap sukkelde. Hij deed dat overigens zo aandoenlijk dat wij niet anders konden dan glimlachend zijn richting inkijken en hem maar even laten rusten.

Toen hij eenmaal wakker was, werd unaniem besloten hem geregeld te voorzien van een kopje van ons sterkste Nespresso. Die dag realiseerde ik me voor het eerst dat mijn schoonbroer mijn gezin al jaren op zijn “Survival Mode” lijst had staan. Normaliter zou dit me niet eens zijn opgevallen omdat ik altijd maar door de keuken aan het hollen was om eten klaar te maken en drinken in te schenken. Dit keer was mijn medicatie echter zo zwaar gevallen dat leuke gesprekken voeren met mijn gasten mijn voornaamste taak werd. Het was daarom ook dat ik juist die dag GertJan echt leerde kennen. Het was aan de vooravond van mijn operatie en hoewel iedereen zich een beetje zorgen om me maakte, bleek aan het eind van de avond de zorg bij GertJan toch een stuk dieper te liggen. Voordat hij naar huis ging deed hij namelijk iets wat hij daarvoor nooit echt had gedaan. Hij nam me apart en liet me weten hoe bezorgd hij was en wilde echt weten hoe ik eronder was. Iets in de manier waarop hij me benaderde raakte me echt en er volgde een heel plezierig gesprek. Het was me die dag wel duidelijk dat wanneer zich een familie aangelegenheid aandiende die op wat voor manier dan ook zou draaien om GertJan  … ik onmogelijk nog weg zou kunnen blijven.

De dagen na mijn operatie heeft hij zich net als de rest de familie heel belangstellend opgesteld, maar zoals altijd was zijn aandacht net iets authentieker en net iets hartverwarmender. Typisch GertJan … perfectionistisch op elk vlak. Ik baalde dan ook ontzettend dat ik juist dit jaar op zijn verjaardag, met ice-packs op de bank zou liggen te revalideren. Dit jaar vierde hij zijn verjaardag echter niet en ik besloot dat ik ergens in 2014 mijn “Survival Mode” belofte aan GertJan wel zou inlossen.

foto

De afgelopen week, heb ik dat dan ook gedaan … Helaas!! Op 30 januari 2014 belde mijn vriend me vroeg in de ochtend op om te melden dat GertJan een paar minuten geleden was overleden aan een hartstilstand. Zomaar opeens zonder duidelijke waarschuwing was hij uit het leven gerukt. Nadat er was opgehangen ben ik ruim 8 uur zonder een vin te verroeren op dezelfde plek blijven zitten. Overmand door ongeloof … en eerlijk gezegd geloof ik het nog steeds niet.

De dagen die volgden voelen nu nog als een super slechte film. We wisten allemaal dat Gertjan het druk had, dat had ik na z’n laatste bezoek aan ons wel gezien. Maar op de dag van zijn condoleance en crematie bleek dat wij als familie totaal geen idee hadden wat “druk” in Gertjan’s geval nu echt betekende. Tijdens zijn condoleance hebben we minstens 400 handen geschud, de rij met mensen liep door tot buiten het uitvaartcentrum en de tijd die was ingepland om afscheid van hem te nemen was dan ook veels te kort. De volgende dag, de dag dat hij werd gecremeerd, waren er mensen die de dienst op een scherm moesten bekijken en ook de tijd die daarna was ingepland om mensen te woord te staan bleek wederom veels te kort. Alles rondom GertJan’s afscheid was veels te kort, net als zijn leven want hij was pas 53 jaar.

In die korte tijd dat GertJan onder ons was heeft hij zoveel gedaan en zoveel bereikt, daar heeft een gewone sterveling toch echt meer jaren voor nodig. Excelsior heeft zelfs een wisselbokaal naar Gertjan vernoemd, niet alleen omdat hij er nog voetbalde na 43 jaar …. maar hij was ook de stille kracht waarop hun amateur veteranen team al die tijd had gedraaid. Zoals ik hem sinds kort had leren kennen verbaasde eerlijk gezegd niks me meer … Met verdriet in ons hart, tranen in ons ogen en immer groeiende trots zagen we als familie hoe onvoorstelbaar veel harten GertJan tijdens zijn veels te korte leven had geraakt. Zoveel bloemen, zoveel kaarten en zoveel mensen ….

Gelukkig heb ik hem wel op tijd kunnen vertellen hoe waardevol hij was … toen hij nog leefde. Maar toen wist ik nog niet dat zijn heengaan zo een groot verdriet zou veroorzaken. Net als vele anderen had ook ik het belang van zijn aanwezigheid in ons leven erg onderschat.

De afgelopen week heb ik meer dan eens in “Survival Mode”  urenlang handen staan schudden en bij mijn schoonouders en bij GertJan’s gezin op de bank gezeten … Het was eerlijk gezegd geen enkele moeite, maar toch echt niet de manier waarop ik GertJan mijn waardering had willen tonen.

Hoewel hij onvervangbaar is, leeft hij gelukkig voort in de humor van Guido (zijn zoon), de glimlach van Diantha (zijn dochter), de arbeidsethos van Frans en Mario (zijn broers) en in de warmte, liefde, gulheid en bescheidenheid die zijn ouders al jarenlang uitdragen.

Rust zacht lieve Gertjan …

Advertenties

1 Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s